Een week voor ons kleinkind werd geboren, kreeg onze zoon Emiel te horen dat hij een hersentumor had. Vijf jaar lang leefde hij tussen hoop en vrees en naar mate de tijd vorderde wist hij dat de vele behandelingen alleen nog maar gericht waren op verlenging van zijn leven en de kwaliteit er van. Zijn beide zoons waren acht en vier jaar toen hun vader overleed en nog veel te jong om een goed beeld te hebben van wie hij was en waarvoor hij stond. De jongste tante van Emiel was één jaar toen haar vader stierf en dat zij hem nooit heeft mogen kennen, heeft zelfs na vijfenvijftig jaar nog impact op haar dagelijks leven. Om te voorkomen dat onze kleinzoons het zelfde zou overkomen, heb ik contact gezocht met Frénk van der Linden. Samen met Gisèla Mallant heeft hij het levensbericht van Emiel gemaakt. Dit levensbericht heeft Emiel enorm gerustgesteld; hij heeft een mooi, authentiek en integer document aan zijn kinderen nagelaten.
 
Direct na de opname van het interview met Emiel bespraken de regisseur/producer Gisèla Mallant en ik, dat zo’n interview voor elke terminale zieke met vooral jonge kinderen mogelijk gemaakt moest worden. Ieder kind dat op jonge leeftijd één van zijn beide ouders verliest, verdient het om een film te hebben waarin zijn/haar vader of moeder over zich zelf vertelt. Dit is de reden dat ik met volle overtuiging bestuurslid ben geworden van de Stichting Mijn Levensbericht.