Doneer ook!Doneren

De makers

Gisèla Mallant, coördinator

Als regisseur/programmamaker laat ik al dertig jaar mensen op allerlei manieren verhalen over zichzelf vertellen. Onder andere in documentaires voor NPO2. Ook heb ik met veel liefde twintig jaar lang programma’s voor kinderen gemaakt.

Tijdens het maken van het eerste Levensbericht en de levensberichten daarna zag ik dat ik met mijn kennis en ervaring iets kan betekenen voor kinderen die hun ouders op jonge leeftijd verliezen. En voor ouders die ook na hun dood het eigen verhaal aan hun kinderen willen blijven vertellen. Mijn hart gaat naar hen uit en ik ben dankbaar dat ik hiermee kan en mag helpen.

Frénk van der Linden, interviewer

Als interviewer wil ik niets liever dan mensen inzichtelijk maken voor elkaar. Ik streef naar een röntgen foto van hoofd en hart. De keren dat ik tegenover mensen zat die niet lang meer te leven hadden, merkte ik dat het letterlijk en figuurlijk nauw luisterde dat ik nog sterker dan anders gericht was op het maken van contact, het bespreken van de diepste gevoelens en gedachten van de persoon met wie ik van gedachten wisselde. 

Je zit daar in feite als ambassadeur van de mensen die op een dag willen weten wie die man of vrouw in de kern was. Ik zie het als een eervolle en dankbare taak.

Klaas Drupsteen, interviewer

Nadenkend over mijn dood, weegt het zwaarst dat ik mijn dochter moet loslaten. Ik wil er altijd voor haar zijn. Van haar houden, haar troosten, haar kracht geven. En als ik ooit zie aankomen dat dit niet meer kan, wil ik iets voor haar achterlaten. Het liefst een document waaruit ze haar leven lang kan putten, waardoor ze nooit vergeet hoeveel ik om haar geef. Met lessen die ik heb geleerd en waarden die ik hoog houd. Zo hoop ik haar ook na mijn dood bij te staan.

Omdat dit voor mij zo belangrijk is, wil ik anderen die hun einde zien naderen helpen hun verhaal te vertellen. Daarvoor zet ik mijn ervaring en kwaliteiten als interviewer in. Ik luister, stel vragen, denk mee, trachten te begrijpen om op die manier samen tot de kern te komen. Zo ontstaat een diepgaan, waardevol gesprek uit liefde voor de kinderen die nu vaak nog te jong zijn om alles te overzien en te begrijpen.

Vrijwilligers

Marlet Kuis, communicatie

Marieke Böcker, communicatie

Bestuur

Johan de Noord, voorzitter

Uit onderzoek blijkt dat 3 op de 10 kinderen van een ouder met kanker jarenlang last hebben van posttraumatische stresssymptomen zoals depressies, angst, concentratieproblemen en slechtere schoolprestaties. Kinderen van ernstig zieke ouders lopen zichzelf vaak voorbij.  Als een ouder overlijdt, verandert alles. Vriendschappen, relaties, het gezin. We moeten dat niet onderschatten. Een levensbericht biedt steun aan jongeren die volwassen worden. Het kind blijft in contact met de opvattingen en gevoelens van de overleden ouder.

Mijn inzet is het om een levensbericht mogelijk te maken voor ieder die dat wil. Financiële drempels mogen er wat mij betreft niet zijn. De stichting Mijn Levensbericht is opgericht om daarbij te helpen. Onder andere met ons crowdfund programma. 

Gerard Bisschop, penningmeester

Een week voor mijn kleinkind werd geboren, kreeg onze zoon Emiel te horen dat hij een hersentumor had. Vijf jaar lang leefde hij tussen hoop en vrees en naar mate de tijd vorderde wist hij dat de vele behandelingen alleen nog maar gericht waren op verlenging van zijn leven en de kwaliteit er van. Zijn beide zoons waren acht en vier jaar toen hun vader overleed en nog veel te jong om een goed beeld te hebben van wie hij was en waarvoor hij stond. De jongste tante van Emiel was één jaar toen haar vader stierf en dat zij hem nooit heeft mogen kennen, heeft zelfs na vijfenvijftig jaar nog impact op haar dagelijks leven. Om te voorkomen dat onze kleinzoons het zelfde zou overkomen, heb ik contact gezocht met Frénk van der Linden. Samen met Gisèla Mallant heeft hij het levensbericht van Emiel gemaakt. Dit levensbericht heeft Emiel enorm gerustgesteld; hij heeft een mooi, authentiek en integer document aan zijn kinderen nagelaten.
 
Direct na de opname van het interview met Emiel bespraken de regisseur/producer Gisèla Mallant en ik, dat zo’n interview voor elke terminale zieke met vooral jonge kinderen mogelijk gemaakt moest worden. Ieder kind dat op jonge leeftijd één van zijn beide ouders verliest, verdient het om een film te hebben waarin zijn/haar vader of moeder over zich zelf vertelt. Dit is de reden dat ik met volle overtuiging bestuurslid ben geworden van de Stichting Mijn Levensbericht.

Olav Andriesse, secretaris

Je ouders zijn jouw oorsprong. Veel van hen leeft in je voort. De fijne en de minder fijne dingen. Dagelijks zie ik in mijzelf dingen terug van mijn eigen ouders. Ik zie die dingen omdat ik ze herken, uit eigen ervaring en eigen waarneming. En dat gaat maar door. Als ik mijn eigen kinderen zie opgroeien, hen zie praten en bewegen, zie ik hun moeder en mijzelf. Gelukkig maar. Het geeft een gevoel van herkomst en trots. 

 

Helaas heb ik in mijn directe omgeving al een paar keer moeten meemaken dat de band tussen kinderen en hun vader of moeder veel te vroeg werd verbroken. Naast het intense verdriet dat daarop volgde, heeft de vertwijfeling van de kinderen mij vooral geraakt. Zij verloren in hun vader of moeder ook vaak richting en voorbeeld. “Hoe zou papa dit hebben gedaan?”. “Zou hij het goed vinden wat ik doe?”, “lijk ik op mijn moeder?”.  Er is niets dat dat gemis kan compenseren, maar met Mijn Levensbericht kom je er wel een stuk aan tegemoet. Dat is mij bij mijn verlies van enkele vrienden en vriendinnen niet gelukt, maar dat kan ik als bestuurslid van de Stichting Mijn Levensbericht wel voor anderen helpen invullen.  En dat is waarom ik mij graag inzet voor Mijn Levensbericht.

Harry Michels, communicatie

Mijn vrouw Ine kreeg in 2012 te horen dat zij borstkanker heeft. Het leven van ons tweeën en onze toen 11 jarige dochter Roos kwam op zijn kop te staan. Gelukkig kwam Ine er goed doorheen en is zij nu weer kerngezond. Of, zoals Roos het zei, we kregen een keer een slecht bericht en daarna alleen maar goede.

Toen Gisèla mij vertelde over het levensbericht dat zij samen met Frénk voor Emiel had gemaakt kon ik mij heel goed voorstellen dat zo’n interview voor een kind dat achterblijft van grote waarde is. Roos heeft haar moeder en vader nog. Zij kan zich heerlijk tegen ons afzetten en ook nog bij ons schuilen. Zij kan ons nog vragen stellen. De kinderen van ouders die overlijden niet meer. Een levensbericht helpt dan echt.

Ik wil samen met onze makers, vrijwilligers en mede bestuursleden de stichting Mijn Levensbericht bij iedereen onder de aandacht brengen. Zodat ouders weten dat ze het verhaal van hun leven aan hun kinderen kunnen nalaten. En zodat familie, vrienden, collega’s en iedereen die om een zieke ouder heen staat weet dat hij of zij daarbij kan helpen.